Dzisiaj (bo już można uznawać że jest niedziela) wstawię dwa rozdziały, żeby nie było. Mam taki kaprys, co pewnie i tak dla was dobrze ;) A potem muszę brać się za naukę, bo we wtorek sprawdzian z historii, który jest dość ważny dla mnie. Ale nie będę się rozpisywać o szkole.
Co do zagadki! Moję imię zgadła... <fanfary>... nasza kochana Florence :) Mam na imię... Marta. Witam państwa serdecznie :3 Niestety wieku nikt nie zgadł. A więc mam.... uwaga, uwaga...14 lat! Surprise! Surprise! W każdym razie teraz wiecie o mnie nieco więcej, ale i tak chyba przypasował mi przydomek "Darky" (i tu znowu gratulacje dla Flo, za najlepszy przydomek XD)
A teraz nie przedłużając, zapraszam do czytania:
- Czy ktoś do cholery
wytłumaczy mi o co w tym wszystkim chodzi?- zapytała Rose, kierując swój wzrok
na Lokiego. Ten jednak patrzył w podłogę, zażenowany całą sytuacją.
- Może ja ci o tym powiem-
zaczęła Amora, zbliżając się do dziewczyny.- Nasz Kłamca urodził się jako
Lodowy Olbrzym w Jotunheimie. Niestety jego ojczulek go nie chciał, więc
postanowił go zostawić, wysyłając tym samym na nieuniknioną śmierć. Odyn go
przypadkowo znalazł i wychowywał jak syna. Choć i tak Thor był lepszy. Prawda
Loki? I teraz zamienia się w tego... jak wy ich nazywacie... „smerfa”.
- Loki... Dlaczego mi o tym
nie powiedziałeś ?- zapytała wstrząśnięta Rose.
- Czy uważasz, że jest się
czym chwalić?- odpowiedział Loki, nadal nie patrząc na dziewczynę. Bał się
pokazywać swoich oczu. Tej krwistej czerwieni. Tych dwóch, błyszczących
rubinów, które odkrywają tyle tajemnic. Czuł się bardzo nieswojo, będąc wręcz
roznegliżowanym przed Ziemianką. W końcu jak inaczej nazwać jego prawdziwą naturę?
- Ale przecież możesz mi
zaufać...
- Nie mogę! Nikomu nie
warto ufać!- krzyknął Kłamca, w końcu unosząc głowę w górę.
- Dobrze... Skończmy tą
telenowelę- westchnęła Amora, podchodząc bliżej do Lokiego.- Eitri, chyba czas
dokończyć nasze zadanie.
Król karłów uśmiechnął się
złowrogo, podając czarodziejce naładowany pistolet.
- Chcesz sobie popatrzeć?-
zapytał Rose.- A zresztą , nie masz wyboru.
- Rozwiążemy to
humanitarnie. Nie będzie tortur, krojenia na kawałki, ucinania łba. Dostaniesz
jedną kulkę w serce. Albo w to coś co się tam u ciebie znajduje- powiedziała
blondynka, machając bronią przed Lokim. Chłopak milczał. W gardle czuł wielką
gulę, która zapewne była spowodowana niepewnością. Cieszył się, że cała ta
operacja odbędzie się szybko. Nie będzie miał przynajmniej czasu na zbędne
rozmyślanie.
Amora jednym, szybkim
ruchem przeładowała pistolet, przykładając go do piersi Kłamcy. Uśmiechnęła
się, obracając lekko głowę.
- Oh Loki.... Mogłeś wybrać
inaczej. Aż szkoda tak dobrego czarodzieja. Ale cóż. Żegnaj- powiedziała
czarodziejka, kładąc palec na spuście.
Nagle wszyscy poczuli mocne
wstrząśnienie ziemi. Do pokoju wparowali Thor, Sif, Trzech Wojów i kilkunastu
strażników. Amora raptownie odsunęła się od Lokiego, opuszczając broń. Wszyscy
byli przerażeni wejściem Gromowładnego, bowiem wiedzieli że jest on jednym z
najsilniejszych bogów. Rose natomiast, wyrwała się z rąk strażników i podbiegła
do boga piorunów. Ten wyprowadził ją z pomieszczenia, zostawiając brata, w tej
samej pozycji.
- Thor, dziękuje że
przyjechaliście- powiedziała Rose patrząc uważnie na Gromowładnego.
- Musieliśmy cię uwolnić z
rąk Lokiego...
- Co? Z rąk Lokiego? To
jego powinniście ratować. Amora po raz kolejny ma zamiar go zabić- stwierdziła
przerażona dziewczyna.
Thor patrzył na Ziemiankę z
osłupieniem. Poczuł wstyd spowodowany błędnymi oskarżeniami w stosunku do
brata. Zwątpił w niego, a to on przez cały ten czas był ofiarą, która
potrzebowała pomocy.
Nagle uświadomił sobie, że
Loki nadal znajduje się w niebezpieczeństwie. Szybko wrócił do pomieszczenia.
Amora znowu stała z bronią przystawioną do Kłamcy, natomiast ten siedział
bezczynnie, patrząc się w podłogę. Był tak zmęczony, że widocznie było mu to
obojętne co dalej się z nim stanie. Substancja zmieniając kolor jego skóry,
spowodowała też osłabienie organizmu i mocy. Był bliski śmierci.
Thor podszedł do stojącego
z boku Eitriego i pod wpływem gniewu, walnął nim z całej siły o ścianę. Karzeł
nie przeżył tego uderzenia. Kiedy Gromowładny zwrócił wzrok na Amorę, ta z
przerażeniem na twarzy, zniknęła zostawiając Lokiego w spokoju.
- Sif, podejdź proszę!-
krzyknął bóg, zbliżając się do brata. Lekko poniósł jego brodę do góry,
zauważając blizny po dziurach, przy jego ustach. Zwrócił też uwagę na jego
niebieską skórę. Nigdy nie widział go w takiej postaci, bo brat nie lubił
swojego drugiego oblicza. Wręcz go nie cierpiał. Był tym, których Asowie
zabijali od wielu lat. Jednym z tych, których Thor nienawidził. Ale do Lokiego nie czuł odrazy. Jedynie
współczucie i żal.
- Co się sta...- przerwała
Sif, zauważając Kłamcę.- O Boże, co mu jest?
- Amora dała mu substancje,
odkrywającą jego prawdziwy kolor skóry. Osłabiła go. Musimy go zabrać-
stwierdził Thor, biorąc brata na ramię.- Weź złap go z drugiej strony.
Bogini Wojny szybko
wykonała polecenie. Przez cały czas patrzyła się na Lokiego. Ten który
wcześniej budził jej niechęć, teraz powodował u niej... współczucie. Z całą
pewnością nie uważała, że się zmienił. Jednak coś w nim drgnęło. To już nie był
ten sam człowiek. A może to zasługa tej Rose? Choć jak to możliwe, że zwykłej
ziemiance udało się „naprawić”, tak zniszczoną osobę jaką był Loki. Jeszcze bardziej przeraził ją kolor skóry
Kłamcy. Ten lodowato niebieski z dodatkiem mistycznych znaków, powodował u niej
niepokój. Nigdy nie widziała jak czarodziej się zmienia.
Przyjaciele bardzo szybko
dotarli z powrotem do Asgardu. Czas ich gonił, bo musieli dostarczyć Lokiego do
lecznicy. Jego stan był bardzo ciężki i niewiadomo było jak długo jego organizm
to wytrzyma. Dodatkowo skóra Kłamcy nadal miała Jotuński kolor, co bardzo
niepokoiło Thora.
W końcu wszyscy przeszli
przez drzwi prowadzące do Wiecznego Królestwa.
